فناى در مقام اسماء و صفات و فنا در مقام ذات ، در دعاء توجه نماز « 1 » و مناجات شعبانيه ائمه « 2 » عليهم السلام و ساير موارد آمده است . وقتى فائض مازندرانى كه خود نماز مىخواند و روزه مىگيرد و منبر مىرود دربارهء على مىگويد : دين توئى و لا توئى الا توئى - سير كن عالم بالا توئى ، پيداست كه نمىخواهد بگويد على عليه السلام خداست بلكه او را مظهر الوهيت حق از باب فناء خود در خدا ، مىداند و نبايد به صرف شنيدن اين كلمات افراد را تكفير كرد .

--> ( 1 ) - / « وجهت وجهى للذى . . . ان صلاتى و نسكى و محياى و مماتى لله رب العالمين » - نماز و عبادتم و همه زندگى و مرگم براى خداست . ( 2 ) - / الهى الهمنى ولها بذكرك الى ذكرك ، و همتى فى روح نجاح اسمائك و محل قدسك ، . . . الهى هب لى كمال الانقطاع اليك . . . حتى تخرق ابصار القلوب حجب النور ( به كتاب مفاتيح الجنان ، اعمال ماه شعبان ، رجوع شود ) .